Era

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈera/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. een bijzonder lange tijd.
    De komst van de stoommachine maakte een eind aan de era van de driemaster.
  2. geologie (geologie) een geologisch tijdperk dat deel is van een eon en bestaat uit periodes of systemen.
    Het era paleozoïcum maakt deel uit van het eon fanerozoïcum en begint met de periode cambrium.

Etymologie

* Leenwoord uit het Latijn, in de betekenis van ‘tijdrekening, periode’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1824

Verwante woorden

Era'seraaneraan toeerachtenerachtererachteraanEradesEraduserafEraserasmiaanserasmiaanse
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek