Rune

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈrynə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een schriftteken van het Oud-Germaanse alfabet
Hij kende alle runen uit zijn hoofd en kon er ook mee schrijven.

* Leenwoord uit het Duits, in de betekenis van ‘Oudgermaans schriftteken’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1799

Engelsrune

Fransrune

DuitsRune