Wubbe

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈwʏbə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

spreektaal (spreektaal) toenemende irritatie, grote ergernis
Dat werkt nooit, want het is uitgerekend dat wat de mensen zo beu zijn. Daar krijgen ze stilaan de wubbe van.
Poppe kan een behoorlijk stukje acteren maar je krijgt op de duur toch de wubbe van die hysterische del die ze speelt. Beetje overacting, me dunkt: Poppe op poppers.

Etymologie

*van "wubbelen" onvast heen en weer bewegen, misschien verwant met wabbe "kwab, kropgezwel", vergelijk "opgekropt"

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek