ablaut

mannelijk (de)/ˈɑblɑut/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) de op het Indo-Europees teruggaande regelmatige afwisseling van bepaalde wortelklinkers in etymologisch verwante woorden en woorddelen, die niet door de klankomgeving wordt bepaald
De Nederlandse sterke werkwoorden vertonen klinkerafwisselingen die teruggaan op de Indo-Europese ablaut.

* Leenwoord uit Duits Ablaut, gevormd uit het voorzetsel ab- ‘van ... af’ en Laut ‘klank’.

Engelsvowel gradation

Fransapophonie

DuitsAblaut

Spaansapofonía

Italiaansapofonia

Portugeesapofonia

Poolsprzegłos

Zweedsavljud

Deensaflyd