auslaut

mannelijk (de)/ˈɑuslɑut/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) slotklank van een woord of lettergreep
Zo had Sexagius reeds een verschil gemaakt tussen [s] in auslaut en [sch] in auslaut, waarbij deze laatste spelling terugging op de Oudgermaanse /sk/. Gevolg was dat men niet [mens] maar [mensch] spelde, en niet [Nederduits] maar [Nederduitsch].

*van "Auslaut"