baanbreker

mannelijk (de)/ˈbambrekər/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

figuurlijk (figuurlijk) iemand die nieuwe wegen en terreinen voor de maatschappelijke ontwikkeling, van kennis enz. ontsluit
persoon die wegen opent voor anderen
De Imbroskloof is miljoenen jaren geleden ontstaan doordat een rivier zich een weg baande door de bergen van wit gesteente. Die rivier is er al lang niet meer, maar nu hebben we baanbreker Gijs.
militair (militair) geniesoldaat
iemand die probeert te overleven in tot nu toe niet geëxploreerde gebieden

* Leenwoord uit het Duits, in de betekenis van ‘wegbereider’ voor het eerst aangetroffen in 1858

Spaanscolonizador, vanguardista, explorador