betuttelaar

mannelijk (de)/bə'tʏtəlar/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. iemand die betuttelt
    De Haagse bemoeials en betuttelaars willen ons nu een vettax opdringen!

Etymologie

* van betuttelen

Verwante woorden

betuigbetuigdbetuigdebetuigdenbetuigenbetuigendbetuigendebetuigingbetuigingenbetuigtbetulinebetuttel
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek