bil

mannelijk/vrouwelijk (de)/bɪl/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

anatomie (anatomie) elk van beide lichaamsdelen gevormd door de grote spieren die het bekken aan de achterkant bedekken
Ze ging met haar billen in het mos zitten.
Door het zweet en constante wrijving werd mijn huid tussen mijn dijen en billen bij elke stap opengeschuurd.

* In de betekenis van ‘achterdeel’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1240

Wie zijn billen (ver)brandt, moet op de blaren zitten. — Wie fouten maakt, moet met de gevolgen leven.
Als apen hoger klimmen willen, ziet men gauw hun blote billen — zich voornamer voordoen dan men in het echt is, met gezichtsverlies tot gevolg
Zien wie de blankste billen heeft
in zijn blote billen — naakt, bloot
iemand op de billen slaan — lijfstraf op de billen toedienen
iemand voor de billen geven — lijfstraf op de billen toedienen
met de billen bloot gaan — zijn fouten publiek maken
van bil gaan — geslachtsgemeenschap hebben

Engelsbuttock

Fransfesse

DuitsBacke, jemand auf den Hintern schlagen, jemand den Hintern versohlen

Spaansnalga

Italiaansnatica

Turkskalça

Poolspośladek