bon ton

mannelijk (de)/bɔ̃ˈtɔ̃/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. dat wat in bepaalde kringen als welgemanierd wordt beschouwd

Etymologie

* , Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘welgemanierdheid’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1765

Verwante woorden

bon motbon motsbon vivantbon vivants
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek