collocatie

vrouwelijk (de)/xxxx/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. taalkunde (taalkunde) min of meer vaste combinatie van woorden
    Het is met name moeilijk om de woordvolgorde van een dergelijke collocatie te wijzigen zonder meteen ook het idiomatische karakter ervan aan te tasten.[http://books.google.nl/books?id=CK1rF7T5zdgC&pg=PA97&lpg=PA97&dq=collocatie+idiomatische&source=bl&ots=tY46TUdYV7&sig=BC3VrSx4oWKIIA4GClmu_0t3Ycs&hl=nlv=onepage&q=collocatie%20idiomatische&f=false Onbewoonbare huizen zijn de woorden: notities rond een gedicht van Hugo Claus uit 'paal en perk', Dirk de Geest, 1989]
  2. juridisch (juridisch) aanwijzing van de volgorde van schuldeisers
    Liever dan een verzoek tot collocatie van een schuldenaar mede te ondertekenen, hoopte Petrus Lemmens in 1789 op een andere manier een financieel geschil op te lossen.[http://books.google.nl/books?id=PP3Tkjx4IM0C&pg=PA110&lpg=PA110&dq=schuldeisers+collocatie&source=bl&ots=qYXLhvUQGA&sig=d4tLfHbBZCoatNFCF1t9x8pbzNo&hl=nlv=onepage&q=schuldeisers%20collocatie&f=false Leven op de Pof: Krediet bij de Antwerpse middenstand in de achttiende Eeuw, Bart Willems, 2009]
  3. juridisch (juridisch) juridisch afgedwongen opname in een psychiatrische inrichting
    De wet op de collocatie wordt toegepast zonder dat er sprake moet zijn van een misdrijf.[http://www.elfri.be/collocatie elfri.be]

Etymologie

* van colloqueren

Vertalingen

Franscollocation
Spaanscolocación

Verwante woorden

collaborateurcollaborateurscollaboratiecollaboratiefcollaboreercollaboreerdecollaboreerdencollaboreertcollaborerencollaborerendecollagecollageachtig
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek