connotatie
Wat is de betekenis van connotatie?
connotatie betekent: (taalkunde) de bijklank of gevoelswaarde van een woord of woordgroep, die tot op zekere hoogte los staat van de letterlijke betekenis (denotatie)
Betekenis
- (taalkunde) de bijklank of gevoelswaarde van een woord of woordgroep, die tot op zekere hoogte los staat van de letterlijke betekenis (denotatie)
Betekenis en uitleg van connotatie
Connotatie verwijst naar de bijkomende betekenis of emotionele lading die aan een woord of uitdrukking kleeft, naast de letterlijke betekenis. Het is wat een woord oproept in je gedachten en gevoelens, en kan dus variëren afhankelijk van de context waarin het wordt gebruikt.
Je gebruikt het woord 'connotatie' vaak in gesprekken over taal en communicatie, vooral als je wilt benadrukken dat woorden niet alleen letterlijk zijn. Bijvoorbeeld, het woord 'huis' heeft een neutrale connotatie, terwijl 'thuis' warmere, meer persoonlijke gevoelens oproept. De connotatie van een woord kan ook afhankelijk zijn van culturele en persoonlijke ervaringen.
Voorbeelden
- Het woord 'moeder' heeft een positieve connotatie van zorg en liefde.
- Wanneer je het woord 'olifant' hoort, roept dit bij veel mensen een connotatie op van kracht en wijsheid.
- De connotatie van 'politiek' kan variëren van interessant en belangrijk tot saai en frustrerend, afhankelijk van iemands ervaringen.
Woordoorsprong
Het woord 'connotatie' is afkomstig van het Latijnse 'connotare', wat 'samen aanduiden' betekent. Het verwijst naar de aanvullende betekenissen die aan woorden worden gegeven.
Veelgestelde vragen over connotatie
Wat is de betekenis van connotatie?
connotatie betekent: (taalkunde) de bijklank of gevoelswaarde van een woord of woordgroep, die tot op zekere hoogte los staat van de letterlijke betekenis (denotatie)
Welk woordgeslacht heeft connotatie?
connotatie is een vrouwelijk (de).
Wat zijn synoniemen van connotatie?
Synoniemen van connotatie zijn: ondertoon, bijbetekenis.
Etymologie
* van connoteren