counselen

Als taalbeheersers dan al aandacht aan mondelinge vaardigheid zouden moeten besteden, dan dienden ze zich uitsluitend te richten op de (retorische) monoloog. De op zichzelf, vanuit praktisch oogpunt, wel zinnige studie van formele professionele gespreksvoering - zoals interviewen en counselen - wilde aanvankelijk met name ‘Utrecht’ aan sociaal-psychologen overlaten, die hiervoor ook al een interactie-analytisch descriptiesysteem hadden ontwikkeld (zie Bax en Berenst 1993 voor een overzicht van de verschillende benaderingen in de gespreksanalyse die hier intussen terloops genoemd zijn). Antoine Braet (1994)– [tijdschrift] Forum der Letteren [https://www.dbnl.org/tekst/_for004199401_01/_for004199401_01_0002.php Een kwart eeuw Nederlandse taalbeheersing ]