croque

„Waar blijft mijn croque-monsieur?”, blèrde de aquarellist naar zijn eega, een voormalige heroïneprostituee, die een half dozijn dictees terug, toen zij nog een frêle spring-in-’t-veld was, op de vip-plaats van de parkeerfaciliteit de reputatie van een promiscue oud-Tweede-Kamerlid te gronde had gericht.

‘Het is eigenlijk een luxueuze toast’, zegt de chef aan persagentschap Bloomberg. ‘Een croque monsieur eten, troost je wanneer je het nodig hebt. Tegelijk is het ook een beloning voor anderen, een ware verwennerij.’