cursivering

vrouwelijk (de)/kʏrziˈverɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. typografie (typografie) weergave in een meer schuin staande variant van een lettertype
    De ruimte ontbreekt hier om zelfs maar een idee te geven van wat Wolfe weer allemaal uit de kast haalt aan eindeloze herhalingen, cursiveringen, uitroeptekens (veel uitroeptekens!!!!!) alliteraties en klanknabootsingen.

Etymologie

*afgeleid van "cursiveren"

Verwante woorden

cursiefcursiefjecursiefjescursiefjesschrijvercursiefjesschrijverscursievecursistcursistecursistencursistennummercursiveercursiveerde
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek