dalgrond
mannelijk (de)/'dɑlɣrɔnt/
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- de zandige ondergrond die vrijkomt wanneer een laag veen geheel is afgegraven, en wanneer die vervolgens wordt vermengd met bonkaarde (de bovenste halve meter van het veen, dat niet geschikt is voor het maken van turf)
Vertalingen
Engelsdal soil
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek