dendriet

mannelijk (de)/dɛn'drit/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

neurologie (neurologie) uitloper van (het cellichaam van) een zenuwcel
Als de neurotransmitters een dendriet van de volgende cel bereikt hebben, binden ze aan receptoren die zich op de dendriet bevinden.
kristallografie (kristallografie) een struikvormige kristalstructuur
Langs barsten drongen oplossingen van zwarte mangaanoxides of bruine ijzeroxides in de steen en vormden daar dendrieten.
vertakkingen op een ijskristal

* In de betekenis van ‘minerale afzetting in de vorm van boom in gelaagd gesteente’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1734

Engelsdendrite

Fransdendrite

DuitsDendrit

Italiaansdendrite

Poolsdendryt

Zweedsdendrit

Deensdendrit