deverbatief

onzijdig (het)/ˌdevɛrbaˈtif/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. taalkunde (taalkunde) een woord dat van een werkwoord is afgeleid
    Causatieven, frequentatieven en intensieven worden samen ook deverbatieven genoemd.
  2. taalkunde (taalkunde) van een werkwoord afgeleid of afleidend
    Deverbatief is ook het in alle dialecten voorkomende -rik 'de plaats of tijd, waar of waarop men iets doet of ondergaat'.

Etymologie

*afgeleid van het Latijn 'verbum'

Antoniemen

denominatief
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek