Dijk

mannelijk (de)/dɛik/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

waterbeheer (waterbeheer) opgeworpen aarden wal op het land meestal bestemd als waterkering ter directe bescherming van het achterliggende land
De dijk langs de rivier was erg bochtig.
Stil en ongenaakbaar stonden de eenzame bomen voor de hoge nieuwe dijk die de Grevelingen aan het zicht onttrok, hun kale takken scherp afgetekend tegen de grijze winterlucht.
Vanaf de dijk was het onduidelijk of het Hoge Huis werd bewoond, de gordijnen voor het raam waren bijna helemaal dichtgetrokken.
figuurlijk (figuurlijk) bescherming tegen onheil
We zijn niet arm, maar de suiker vormt een dijk tegen de stijgende golven.
kunstmatig aangelegde, hoger gelegen, rechte weg door een (voormalig) moerassig gebied, moerdijk (?)
De spoorweg was op een dijk gebouwd

zelfstandig naamwoord

*[B] vermoedelijk van Amerikaans "dyke"

Aan de dijk gezet worden — Afgedankt, ontslagen worden
Dat zet geen zoden aan de dijk — Daar schieten we niets mee op
Wie niet dijken wil moet wijken — Men moet kiezen of delen
Een kerel als een dijk — Een stevige kerel [https://www.dbnl.org/tekst/stoe002nede01_01/stoe002nede01_01_0427.phpv423 www.dbnl.org]

Engelsdyke, dike

Fransdigue

DuitsDeich

Spaansdique

Portugeesdique