eer

mannelijk/vrouwelijk (de)/er/

Betekenis

voegwoord

zelfstandig naamwoord

aanzien, roem
Hij kreeg veel eer voor zijn werk.
Wat begon als incident werd door een samenspel van een aristocratisch verlangen naar eer en sensatiezucht van het grote publiek (en van de aristocraten zelf) geïnstitutionaliseerd.
'Ik weet niet ' 'Ik zou het een eer vinden om het te lezen.
kuisheid
Wij deden dat in alle eer en deugd.

* In de betekenis van ‘achting, deugd’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 901

Dat is mijn eer te na — Dat is beneden mijn waardigheid
De eer aan zichzelf houden — Vrijwillig afstand van iets doen, vrijwillig een bep. positie, functie e.d. opgeven omdat men anders van buitenaf hiertoe gedwongen zou worden
Ergens eer in stellen — Iets doen of laten omdat dat eer/roem (of juist niet) zou opleveren
Er is/valt geen eer aan te behalen — Het kan niet op een fatsoenlijke manier worden afgerond
Iemands eer te na komen — Iemand beledigen, kwetsen, minderwaardig bejegenen
Naar eer en geweten — In de volle overtuiging dat iets echt waar is een bep. handeling doen of een verklaring afleggen
Iemand tot eer strekken — Iemand goed staan, sieren
Zijn eer verpanden — Op zijn erewoord beloven iets gedaan te krijgen of zich ergens aan te zullen houden

Engelshonour, honor

Franshonneur

DuitsEhre

Spaanshonor

Italiaansonore

Portugeeshonra

Japans名誉, めいよ, meiyo

Turksnamus

Poolshonor

Zweedsära, honnör

Deensære