eis

mannelijk (de)/ɛɪ̯s/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een dwingende vraag, een noodzakelijke voorwaarde voor iets
De eisen voor toelating tot deze universiteit zijn heel zwaar.
Haar vader de baron verlangde een welgestelde schoonzoon en dat was een onmogelijke eis.
juridisch (juridisch) de straf die de officier van justitie passend vind om opgelegd te worden
De eis van de officier van justitie was een levenslange gevangenisstraf. De advocaat van de verdachte pleitte echter voor vrijspraak.

*Afkomstig van het Middelnederlandse eisc, Middelnederduitse eisch

Engelsdemand

Fransexigence

DuitsForderung

Spaansexigencia

Russischтребование