eon

/ˈejɔn/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. geologie (geologie) grootste tijdperken waarin de geschiedenis van de aarde ingedeeld wordt
    Het eon fanerozoïcum is het jongste van de drie (of vier) eons van de aardgeschiedenis.
  2. dichterlijk (dichterlijk) heel lange periode
    (…) waar de tijd niet meer in lentes, maar in eonen geteld wordt en de natuur niet meer bloeit in bloemen en jonge dieren, maar in graniet en bergkristal.

Etymologie

*via Latijn aeon van αἰών (aion) "levenstijd, generatie, langdurig tijdperk"

Verwante woorden

eonen
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek