getuige

mannelijk/vrouwelijk (de)/ɣəˈtœyɣə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

juridisch (juridisch) iemand die een gebeurtenis heeft meegemaakt of op andere wijze, veelal onder ede, een verklaring kan geven ten aanzien van de ware toedracht van een zaak
Andrew en ik dachten dat die vriendschap een leven lang zou duren, dat Malcolm en Etienne in de toekomst elkaars getuige zouden zijn bij hun huwelijk, en peetvader van hun respectieve kinderen.
Terwijl ze in een kring rondom de kleine geborduurde beeltenis van het kindeke Jezus zitten, almaar biddend, urenlang, zich afwendend van de oceaan die tegen de ramen duwt, fluisterend, mompelend, elkaar vasthoudend, menen ze getuige te zijn van een wonder.

voorzetsel

kondigt de grondslag aan waarop een uitspraak gedaan wordt
De Dortherbeek heeft, getuige de sterk slingerende gemeentegrens, in het verleden sterk gemeanderd.

*De aanvoegende wijs van getuigen.

Engelswitness

Franstémoin

DuitsZeuge

Spaanstestigo

Poolsświadek

Zweedsvittne

Deensvidne