harpoen

mannelijk (de)/hɑrˈpun/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een grote pijl met weerhaken aan een touw
In de walvisvangst wordt gebruik gemaakt van harpoenen.
een speer met weerhaken
Er zijn harpoenen bekend uit prehistorisch Europa.

* Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘geweerhaakt werptuig’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1287

Engelsharpoon, fish-spear

Fransharpon, foène, harpon

DuitsHarpune, Harpune

Spaansarpón

Italiaansarpione

Portugeesarpão

Russischгарпун, острога

Chinees魚叉, 鱼叉

Japans銛

Koreaans작살

Turkszıpkın

Zweedsharpun

Deensharpun