instructief

mannelijk (de)/ɪn.strʏk.ˈtif/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) naamval die het gebruikte middel aanduidt
instructies bevattend, leerzaam
Opmerkingen die een instructief karakter hadden.

Etymologie

*afgeleid van instructie

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek