insuline

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˌɪnsyˈlinə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

biochemie (biochemie) een hormoon gemaakt in de bètacellen van de pancreas in de zogenaamde eilandjes van Langerhans, dat de lever aanzet bloedglucose op te nemen en op te slaan in de vorm van glycogeen
Glucagon en insuline zijn zogenaamde antagonisten.

* Leenwoord uit het Engels, in de betekenis van ‘hormoon’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1926

Engelsinsulin

Fransinsuline

DuitsInsulin

Spaansinsulina