keel

keel betekent: (f)/(m): (anatomie) voorste, uitwendige gedeelte van de hals

onzijdig (het)/kel/

Wat is de betekenis van keel?

keel betekent: (f)/(m): (anatomie) voorste, uitwendige gedeelte van de hals

zelfstandig naamwoord

anatomie (f)/(m): (anatomie) voorste, uitwendige gedeelte van de hals
anatomie (f)/(m): (anatomie) lichaamsopening beginnend achter in de mondholte waardoor voedsel en drank het lichaam in komt

zelfstandig naamwoord

De chauffeur kreeg een mes op zijn keel en moest zijn geld afstaan.[https://wnl.tv/2019/01/18/taxichauffeur-krijgt-mes-op-keel/ Taxichauffeur krijgt mes op zijn keel en moet geld afstaan aan tweetal], WNL, 18 januari 2019
Wanneer een cliënt schrikt van een handeling of aanraking zal hij reflexmatig inademen waardoor de voedselbrok nog verder de keel in kan schieten.[https://www.zorgvoorbeter.nl/eten-en-drinken/verslikken Wat te doen bij verslikken], zorgvoorbeter.nl
Ik wil gillen, maar mijn keel zit dicht.

*[B] Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘rood (in de heraldiek)’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1350

de baard in de keel hebben — de overgang van jongensstem naar mannenstem ondergaan hebben (door de groei van het strottenhoofd)
een brok in de keel hebben — verdrietig of ontroerd zijn
de keel schrapen — een schrapend geluid maken in de keel, als voorbereiding om te gaan spreken
de keel smeren — drinken (van met name alcoholische dranken)
de keel kost veel — drankverslaving kan leiden tot armoede
praten met een hete aardappel in de keel — bekakt praten
een keel opzetten — schreeuwen
Het hangt mij de keel uit — Ik heb er genoeg van, ik ben het helemaal zat

Engelsthroat, gules

Fransgorge, gueules

DuitsKehle

Spaansgarganta, gules

Arabischحَلْق

Turksboğaz

Poolsgardło

Zweedsstrupe, svalg, hals

Deensstrube, svælg