kerker

mannelijk (de)/kɛrkər/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een ondergrondse ruimte die bestemd is voor het opsluiten van gevangenen
De dief werd in de kerker geworpen.

Etymologie

*afgeleid van het Latijnse carcer (gevangenis)

Vertalingen

Engelsdungeon

Fransoubliette

DuitsKerker

Spaanscalabozo, mazmorra

Poolsloch

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek