klei
Wat is de betekenis van klei?
klei betekent: (geologie) een zeer fijne, klastisch sedimentaire grondsoort, die voor meer dan 25% bestaat uit lutum (gronddeeltjes kleiner dan 2 µm), die sterk plakt en hard wordt bij droogte
Betekenis
- (geologie) een zeer fijne, klastisch sedimentaire grondsoort, die voor meer dan 25% bestaat uit lutum (gronddeeltjes kleiner dan 2 µm), die sterk plakt en hard wordt bij droogte
- (mineraal) een verzamelnaam voor een aantal silicaten met een gelaagde structuur
Betekenis en uitleg van klei
Klei is een fijnkorrelige, plastische aarde die ontstaat door de verwering van mineralen. Het is een veelzijdig materiaal dat zowel in de natuur voorkomt als in de kunst en ambacht gebruikt wordt, bijvoorbeeld voor het maken van potten en beelden.
Klei wordt vaak gebruikt in de keramiek en beeldhouwkunst, maar je kunt het ook tegenkomen in de bouw en als landbouwgrond. Het is belangrijk om te weten dat er verschillende soorten klei bestaan, elk met hun eigen eigenschappen en toepassingen. In de tuinbouw kan klei bijvoorbeeld de waterhuishouding van de bodem beïnvloeden, terwijl het in de kunst zorgt voor een unieke textuur en mogelijkheden.
Voorbeelden
- De kunstenaar gebruikte luchtige klei om een delicate vaas te vormen.
- Na de regenval was de kleigrond in de tuin moeilijk bewerkbaar, maar het leverde wel gezonde planten op.
- Tijdens de workshop leerden de deelnemers hoe ze met klei prachtige beelden konden maken.
Woordoorsprong
Het woord 'klei' komt van het Oudnederlands 'clai', wat verwant is aan het Duitse 'Lehm', dat ook verwijst naar een soort aarde.
Veelgestelde vragen over klei
Wat is de betekenis van klei?
klei betekent: (geologie) een zeer fijne, klastisch sedimentaire grondsoort, die voor meer dan 25% bestaat uit lutum (gronddeeltjes kleiner dan 2 µm), die sterk plakt en hard wordt bij droogte
Hoeveel betekenissen heeft klei?
klei heeft 2 verschillende betekenissen in het Nederlands. Zie hierboven voor alle definities.
Welk woordgeslacht heeft klei?
klei is een mannelijk/vrouwelijk (de).
Etymologie
* In de betekenis van ‘grondsoort’ voor het eerst aangetroffen in 1344