klinken

/ˈklɪŋkə(n)/

Betekenis

werkwoord

absol (absol) een bepaald geluid (klank) voortbrengen
Die kerkklok klinkt heel helder.
Ik probeer zo overtuigend mogelijk te klinken.
'Zeg het maar eerlijk: ben je daarom met Gijs tussen de lakens gedoken, om mij te straffen?' Lauren probeert cynisch te klinken, maar ik hoor vooral haar onmacht.
inerg (inerg) een glas tegen dat van een ander stoten bij een heildronk, proosten
graag willen we samen met u klinken
Ik accepteerde de naam direct en we klonken met onze glazen cola om het te vieren.
ov (ov) met klinknagels vastmaken, vastklinken
ov (ov) vastspijkeren

* In de betekenis van ‘luiden’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1285

Engelssound, ring, clink

Duitsklingen

Spaanssonar, chocar, chincar