krik

mannelijk/vrouwelijk (de)/krɪk/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een voorwerp om zware dingen, zoals een auto, mee op te tillen
Ik had een lekke band met de auto, maar kon de krik niet vinden.

Etymologie

* Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘dommekracht’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1950

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek