leeuwenkuil

Dat was op de laatste bladzijde van Survival (2015), de vorige jeugdroman van Lydia Rood (1957), over Liesbeths verblijf op een zomerkamp voor probleemkinderen. Althans, als zo’n kamp ervoer zij dat, want iederéén daar had wel iets (maar we weten ook: ben je onder pubers, dan gaapt daar een leeuwenkuil van emoties).

Van Wijnen is een liefhebber van het Britse parlementaire bedrijf, schrijft hij in zijn inleiding. En dat blijkt. Met veel plezier schildert hij de verbale gevechten in de leeuwenkuil van het Lagerhuis.

O, God van de Bijbel!, hadden de zielen van Meier en Barf geroepen, en al de anderen, naar de hel geslingerd met de barstende ‘Marken’, als lappen bloedend vlees voor de leeuwenkuilen op het Damrak en de Blaak, aan stukken gereten ter meerdere heerlijkheid van Hollands Glorie; (…)

Een reiger is afgelopen weekeinde aan een vroegtijdig einde gekomen nadat hij was geland in de leeuwenkuil van de Amsterdamse dierentuin Artis.

Rembrandts Daniël in de leeuwenkuil is aandoenlijk door de onbeholpenheid waarmee hij een brullende leeuw tekent, en ontroerend door de manier waarop een andere leeuw de jonge Daniël een poezig kopje lijkt te geven.