maar

mannelijk/vrouwelijk (de)/mar/

Betekenis

voegwoord

nevenschikkend voegwoord dat een tegenwerping inleidt, introduceert een zin(sdeel) dat het voorgaande zin(sdeel) tegenspreekt of daarmee inhoudelijk contrasteert
Het is zonnig vandaag, maar de wind maakt het kil.

zelfstandig naamwoord

bezwaar, tegenwerping
De maar van jouw voorstel is dat ik het moet betalen.
Zij gaven na veel mitsen en maren toch toestemming.
aardrijkskunde (aardrijkskunde) mare (ketelvormige verzakking in niet-vulkanisch gesteente)
slechts
Ik heb maar drie euro op zak.
bij gebrek aan beter, niet wetend wat anders te doen
Ik heb maar gezegd dat ik het opnieuw zou proberen.
Ik zou nou toch nog maar wel eens even goed nadenken!

:: nǣre, : nur, (: niwāri), : mar (Oudfries: mar, mer, newēre)

Gewogen maar te licht bevonden. — gekeurd en afgekeurd worden
Het maar een weet zijn of Het is maar een weet — als het eenmaal bekend is, is het niet moeilijk meer
Hij heeft de klok wel horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt — hij heeft iets gehoord, trekt conclusies, maar kent niet het totaalplaatje
Laten we het daar maar op houden.
Niet om de knikkers, maar om het spel. — het gaat niet om het winnen, maar om het spel
Veel geschreeuw maar weinig wol. — veel woorden hebben maar in de praktijk komt daar weinig van terecht
een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken
geen woorden, maar daden.

Engelsbut

Fransmais, cependant

Duitsaber, sondern

Spaanspero

Italiaansma, però

Chinees可是, 但是

Japansしかし, が, でも

Koreaans그러나

Arabischاَمّا

Turksama, ancak, hariç

Poolsale

Zweedsmen