magneet

mannelijk (de)/mɑxˈnet/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

natuurkunde (natuurkunde) voorwerp dat een magnetisch veld vormt, waarmee het ferromagnetische materialen zoals ijzer, nikkel en kobalt aantrekt. Een magneet heeft een noord- en zuidpool; gelijke polen stoten elkaar af, terwijl tegengestelde polen elkaar aantrekken. Er zijn permanente magneten en elektromagneten
IJzer en nikkel vormen permanente magneten.
figuurlijk (figuurlijk) persoon, zaak of plaats die grote aantrekkingskracht uitoefent op iets of iemand

* Leenwoord uit het Frans of Latijn, in de betekenis van ‘stuk magneeterts, gemagnetiseerd metaal’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1287

Engelsmagnet, magnet

Fransaimant, pôle d'attraction, aimant

DuitsMagnet, Magnet

Spaansimán

Italiaansmagnete, calamita, polo d'attrazione

Portugeesíman

Russischмагнит, магнит

Turksmıknatıs

Zweedsmagnet