marechaussee

mannelijk (de)/ˌmarəʃoˈse/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. ordehandhaving, beroep (ordehandhaving) (beroep) lid van het korps Marechaussee
    De marechaussee zorgt in Nederland voor de politiedienst van de strijdkrachten en voor de controle van het grensoverschrijdend personenverkeer.

Etymologie

* van "maréchausée", in de betekenis van ‘militair politiekorps’ in het jaar 1815 Deze term werd door koning Willem I uit ideologische gronden na de herwonnen onafhankelijkheid van Nederland ingevoerd, ter vervanging van de Franse . De gens d'armes ("gewapende lieden") bestonden oorspronkelijk uit bewapende volksbrigades, die aan het begin van de Franse Revolutie ten tonele verschenen: ze werden vervolgens officieel op 16 februari 1791 met de ordehandhaving in Frankrijk belast. De oudere maréchausée werd met het monarchale Ancien Régime geassocieerd en vervolgens afgeschaft: de benaming is in het Frans sindsdien in onbruik geraakt.

Verwante woorden

MareMarechalmarechausseesMareeMarekMareksMarelMarelaanMarelsMarenmaren-kesselMarengo
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek