onderrichting

vrouwelijk (de)/ˌɔndəˈrɪxtɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

overdracht van kennis en vaardigheden door leraren
informatie over een bepaalde kwestie als onderdeel van een georganiseerde werkwijze
document dat een reeks samenhangende voorschriften bevat (zie ook: onderrichtingen)

Etymologie

* van "onderrichten", vergelijk "Unterrichtung"

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek