provocatie

vrouwelijk (de)/xxxx/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. het opzettelijk oproepen van een ongewenste toestand of handeling om daarin het argument te vinden negatief op te kunnen treden
    Het is onduidelijk wie de video heeft gemaakt. De tv-zender waarop de video te zien was, schreef op Facebook te zijn gehackt. Zelensky plaatste snel na het verschijnen van de nepvideo een echte video op Instagram. Hij noemt de deepfake daarin een "kinderachtige Russische provocatie".

Etymologie

* van provoceren

Vertalingen

Engelsprovocation
DuitsProvokation
Spaansprovocación
Italiaansprovocazione