puntkomma

/xxxx/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) een leesteken dat twee nauw aan elkaar gerelateerde zinnen tot een geheel verbindt (;)
Na een puntkomma volgt geen hoofdletter.
Een puntkomma staat – net als een punt – in principe tussen twee complete (i.e. met een persoonsvorm) zinnen.
Bij een puntkomma klinken de deelzinnen als zelfstandige zinnen met elk een eigen intonatie.

* In de betekenis van ‘leesteken’ voor het eerst aangetroffen in 1769

Engelssemicolon

Franspoint-virgule

DuitsSemikolon

Spaanspunto y coma

Italiaanspunto e virgola

Japansセミコロン, semikoron

Poolsśrednik