rechtspraak
mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈrɛx(t)sprak/
Betekenis
zelfstandig naamwoord
- (juridisch) is het proces waarin door een rechter een oordeel wordt gevormd over een rechtszaakHet beginsel van machtenscheiding, volgens de toenmalige Franse opvattingen, leidde tot een afzonderlijke en onafhankelijke rechterlijke macht, maar alleen voor civiele rechtspraak en strafrechtspraak.'Gij zult in de rechtspraak de persoon niet aanzien; gij zult de onaanzienlijke evenzeer horen als de aanzienlijke.
Vertalingen
Engelsjurisdiction
Fransjuridiction, jurisprudence
DuitsRechtsprechung
Spaansjurisdicción
Zweedsjurisdiktion
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek