retentie

vrouwelijk (de)/reˈtɛn(t)si/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

scheikunde (scheikunde) ophouding, het vertraagd afgeven of vasthouden van iets
Chromatografie is gebaseerd op een verschil in retentie bij het doorspoelen van een kolom.
juridisch (juridisch) ophouding, vasthouding
medisch (medisch) ophouding of terughouding van stoffen die normaal door het lichaam verplaatst of afgescheiden worden
tijdelijke opslag van overtollig oppervlaktewater, (retentiebekken, retentiegebied)

*via "rétention" van Latijn "retentio", in de betekenis van ‘ophouding’ aangetroffen vanaf 1568

Engelsretention

Fransrétention

Spaansretención