telefoon

mannelijk (de)/ˌteləˈfon/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

elektrotechniek, telecommunicatie (elektrotechniek), (telecommunicatie) een toestel waarmee men geluid over kan brengen door middel van galvanische stroom, telefoontoestel
We zochten naar een goede en goedkope telefoon.
' 'Ja, mam, ik mag ook niet op mijn telefoon van jou,' bemoeit ook Nikki zich ermee.
elektrotechniek, telecommunicatie, informatica (elektrotechniek), (telecommunicatie), (informatica) kleine draagbare computer waarmee men ook kan telefoneren
Behalve digitale kaarten op mijn telefoon droeg ik ook papieren kaarten en een kompas met me mee, maar al na een aantal weken gooide ik alle papieren kaarten weg om gewicht te sparen.
communicatie (communicatie) telefonische oproep of telefonisch onderhoud

* Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘toestel voor geluidsoverdracht op afstand’ voor het eerst aangetroffen in 1875

Engelstelephone

Franstéléphone

DuitsTelefon, Telephon, Fernsprecher

Spaansteléfono

Italiaanstelefono

Portugeestelefone

Russischтелефон

Japans電話, でんわ

Koreaans전화

Arabischتلفون, هاتف

Turkstelefon

Poolstelefon

Zweedstelefon

Deenstelefon