veroordeling

vrouwelijk (de)/vərˈordelɪŋ/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

een uitspraak van een rechter waarbij de beschuldigde iets verweten wordt
de oproep om iemand een straf te geven
afkeuring

Etymologie

* van veroordelen

Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek