vork

mannelijk/vrouwelijk (de)/xxxx/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

aftakking van een boomtak of van een weg
gereedschap, huishouden (gereedschap) (huishouden) voorwerp bestaande uit een greep en (meestal 3 of 4) tanden, waarmee vast voedsel wordt gegeten
' De zoon zweeg, stak zijn vork in de jodenhaas en begon te snijden.
De man met de misselijkmakende aftershave, zijn vork halverwege zijn bord en zijn mond.
Hij at zijn frietjes met een vork.
gereedschap (gereedschap) bepaald landbouwwerktuig (vergelijk met hooivork, mestvork)
werktuigbouwkunde (werktuigbouwkunde) fietsonderdeel waarin het wiel wordt bevestigd: telescopische vork, voorvork en achtervork
schaak (schaak) situatie waarbij één eigen stuk tegelijkertijd twee of meer vijandelijke stukken aanvalt

* Leenwoord uit het Frans, in de betekenis van ‘getand werktuig’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1240

Te veel hooi op de vork nemen — meer willen doen dan je aankan, te veel werk op zich nemen, de hoeveelheid werk niet aankunnen
Weten hoe de vork in de steel zit — precies weten wat er gebeurd is

Engelsfork, fork

Fransfourchette, fourchette, fourche

DuitsAstgabel, Gabel, Gabel

Spaanstenedor, horca, horquilla

Italiaansforchetta, forchetta

Portugeesgarfo, garfo

Russischвилка, вилка

Chinees餐叉

Japansフォーク

Koreaans포크

Arabischشوكة

Turksçatal, çatal

Poolswidelec

Zweedsgaffel, gaffel

Deensgaffel