blokfluit

mannelijk/vrouwelijk (de)/ˈblɔkflœyt/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

muziekinstrument (muziekinstrument) een eenvoudig houten blaasinstrument dat recht voor de mond wordt bespeeld
Door de constructie van de kop van een blokfluit is het blazen van een toon vrij gemakkelijk.
Met een blokfluit bedoelt men meestal het sopraanmodel.

* In de betekenis van ‘blaasinstrument’ voor het eerst aangetroffen in 1944

Engelsrecorder

Fransflûte à bec

DuitsBlockflöte

Spaanscaramillo, flauta de pico, flauta de recta

Italiaansflauto dolce

Zweedsblockflöjt