botheid

Dit soort kwesties brengt de discrepantie aan het licht tussen de fraaie woorden die bestuurders en politici altijd weer weten te vinden, wanneer zij bijvoorbeeld op 4 mei stilstaan bij de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, en de kille botheid van hun ambtelijke apparaat. Dat heeft immers onder hun gezag deze maatregelen uitgevoerd - of kwam niet of veel te laat op de gedachte om de gemaakte fout te herstellen.NRC 1 maart 2017

Want wat bedoelt de auteur met die Lof der botheid? Stipriaan zegt dat de Hollanders vóór de Gouden Eeuw al een reputatie en cultuur van botheid hadden die ze toen snel aflegden, maar die daarna weer terugkwam en ons tot op vandaag vergezelt. Dat overtuigt niet erg. Al te snel wordt een hedendaags imago dat deels voortvloeit uit de cultuuromslag van de jaren zestig en dat voor sommige perioden veel minder geldt, een continue eigenschap van ‘echte Hollanders’ die altijd ‘hechten aan hun botheid’ en ‘ongepolijste eenvoud’ en die zelfs de huidige houding tegenover asielzoekers moet verklaren. Amsterdammers hebben een ‘aangeboren’ neiging tot debat, dat klinkt wel heel definitief. Opeens slaat Van Stipriaan de nuances over. Die stijlbreuk is jammer. NRC Henk te Velde 11 december 2016