curatele

mannelijk/vrouwelijk (de)/kyra'telə/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. juridisch (juridisch) rechterlijke maatregel waarbij voor iemand een curator wordt aangesteld die de financiële beslissingen neemt voor deze persoon
    Curatele is bedoeld voor mensen die hun financiële en persoonlijke zaken niet zelf kunnen regelen.
  2. (overdrachtelijk) maatregel waarbij de financiële beslissingen van een organisatie (wegens wanbeleid) voortaan door een andere organistatie worden genomen
    De gemeente komt onder curatele van het Rijk.

Etymologie

* Leenwoord uit middeleeuws Latijn curatela, vermenging van Latijn cūra ‘curatele’ en tutēla ‘voogdij’.

Uitdrukkingen

  • onder curatele stellen — zorgen dat iemand geen rechtshandelingen meer kan en mag uitvoeren

Vertalingen

Engelsguardianship, curatorship
Franscuratelle
DuitsKuratel
Italiaanscuratela

Verwante woorden

Curacaostraatcurandicuranduscurarecuratelestellingcuratiefcuratievecuratorcuratorencuratorenvergaderingcuratoriacuratorium
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek