dialectica

vrouwelijk (de)/ˌdijaˈlɛktiˌka/

Betekenis

zelfstandig naamwoord
  1. redeneerkunst, met name redeneerwijze die vanaf stellingen via tegenstellingen tot een synthese voert

Etymologie

* , afgeleid van het Latijn ()

Verwante woorden

dialectdialectatlasdialectatlassendialectavonddialectbenamingdialectcursusdialectcursussendialectendialectgebieddialectgebruikdialectgeografiedialectgrens
Bron: OpenTaal & WikiWoordenboek