durven

/ˈdʏrvə(n)/

Betekenis

werkwoord

ov (ov) (vaak ~ te) de moed hebben om iets gewaagds te doen
Ik durf dat niet.
Durf je daar echt aan te beginnen?
Daarbij werd niet gedurfd deze vraag goed te beantwoorden.
inerg (inerg) moed tonen
Je durft wel, zeg!
inerg (inerg), Zuidelijk Nederlands een bepaalde, veelal onwenselijke eigenschap vertonen
Dat durft weleens te gebeuren.
Hij durft dat weleens te vergeten.
De vorm "dorst" is in het noorden goeddeels verdrongen door de regelmatig zwakke vorm "durfde".
Het voltooid deelwoord komt weinig voor, meestal wordt het vervangen door de onbepaalde wijs van durven gevolgd door een zelfstandig werkwoord.
Ik heb niet durven kijken.
Lijdende vormen zijn weinig gebruikelijk.

:: θαρσειν ‘dapper zijn’.

Ergens de vingers voor durven opsteken — ergens zeker van weten dat het een eerlijke zaak is

Engelsdare

Fransoser

Duitswagen, trauen

Spaansosar, atreverse

Italiaansosare

Zweedsvåga