fricatief

mannelijk (de)/ˌfrikaˈtif/

Betekenis

zelfstandig naamwoord

taalkunde (taalkunde) een medeklinker die geproduceerd wordt met een gedeeltelijke obstructie ergens in het spraakkanaal
In het Nederlands worden stemhebbende fricatieven, net als stemhebbende plosieven, aan het eind van een lettergreep stemloos gemaakt.

* Leenwoord uit het modern Latijn, in de betekenis van ‘wrijvingsmedeklinker’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1912

Engelsfricative

Fransfricative

DuitsFrikativ, Reibelaut