genoegen
Wat is de betekenis van genoegen?
genoegen betekent: iets waar men plezier aan beleeft
Betekenis
- iets waar men plezier aan beleeft
Voorbeelden van "genoegen" in een zin
- Het was een waar genoegen deze oude vrienden weer eens te ontmoeten.
- Derhalve nodig ik u met veel genoegen uit om voor een proefperiode van een week de rol van typiste op u te nemen.
- De Brandts hebben de familie Van Loos uitgenodigd om na de ceremonie naar de Herengracht te komen, en volgens Jacob heeft de familie die uitnodiging met genoegen aangenomen.
Betekenis en uitleg van genoegen
Genoegen is een gevoel van tevredenheid of blijdschap dat je ervaart wanneer iets je aanspreekt of goed voelt. Het kan zowel een persoonlijke voldoening zijn als een reactie op iets wat je hebt meegemaakt.
Je gebruikt het woord genoegen vaak in situaties waarin je iets prettig vindt of als je je tevreden voelt met een bepaalde uitkomst. Het kan variëren van het genieten van een maaltijd tot het waarderen van de gezelschap van vrienden. Genoegen kan ook een meer bescheiden uitdrukking zijn van tevredenheid, in tegenstelling tot extatische vreugde.
Voorbeelden
- Na een lange werkweek genoot ik van een rustig weekend, en ik vond veel genoegen in het lezen van mijn favoriete boek.
- Ze nam genoegen met een eenvoudig diner, omdat ze vooral blij was dat haar vrienden erbij waren.
- De kinderen leken genoegen te nemen met de kleine dingen, zoals het spelen in de tuin en het bouwen van zandkastelen.
Woordoorsprong
Het woord genoegen is afgeleid van het Middelnederlandse 'genoech', dat verwijst naar genoeg of voldoende zijn. Dit laat zien dat de oorsprong van het woord verbonden is met een gevoel van voldoende tevredenheid.
Veelgestelde vragen over genoegen
Wat is de betekenis van genoegen?
genoegen betekent: iets waar men plezier aan beleeft
Welk woordgeslacht heeft genoegen?
genoegen is een onzijdig (het).
Hoe gebruik je genoegen in een zin?
Voorbeeld: “Het was een waar genoegen deze oude vrienden weer eens te ontmoeten.”
Etymologie
* In de betekenis van ‘voldoening’ voor het eerst aangetroffen in het jaar 1393