horen

mannelijk (de)/hɔː.rən/

Betekenis

werkwoord

ov (ov) geluid waarnemen met het oor
Ik vond het verbijsterend om te horen hoeveel indruk de trail destijds op deze man had gemaakt.
absol (absol) thuishoren, behoren
Een potje schieten hoort er voor de lokale rednecks in de woestijn kennelijk gewoon bij in het weekend.
"Liesbeth is een bescheiden, dankbare vrouw", vertelt Boeijen. "Een heel erg prettig iemand om mee samen te werken. Lekker eigenwijs, dat hoort ook."

zelfstandig naamwoord

zelfstandig naamwoord

*Verwant in andere Indo-Europese talen:

Horen, zien en zwijgen — Wegkijken van iets dat eigenlijk veroordeeld zou moeten worden, uit vrees voor negatieve gevolgen die er anders zouden kunnen zijn
Voor wat hoort wat — Tegenover een verleende dienst moet ook een wederdienst staan
Wie niet horen wil, moet [maar] voelen — Wie geen of onvoldoende aandacht besteedt aan hetgeen gezegd wordt, moet daar maar de gevolgen van ondervinden

Engelshear

Fransentendre

Duitshören

Spaansoír, oir

Italiaanssentire, udire

Portugeesouvir, escutar

Russischслышать

Chinees听

Japans聞く

Koreaans듣다

Arabischسمع, سمع

Turksduymak, işitmek

Poolssłyszeć

Zweedshöra

Deenshøre